O albariño, cuarto mellor viño do mundo segundo o Wall Street Journal

Un método perigoso (2011)

As notas recollidas ao rematar a película son claras. A primeira, non voltar pagar por ver un biopic, por un filme biográfico. A segunda, non voltar pagar por unha película de Keira Knightley. Meu deus!

A película leva por título Un método perigoso, mais o filme de David Cronemberg, de perigoso, pouco. Non son o máis grande seguidor da filmografía de Cronemberg, pero dende logo, ten apostas máis arriscadas ca esta. Esa violéncia sempre presente nas súas películas (e que tanto venderon para esta)... onde está? Na perversidade sadomasoquista de Sabrina Spielrein (Keira)? Nos dilemas morais aos que se enfronta Jung (Fassbender)? Non, non está, porque non está desenvolta. Intúese, si, mais aí queda. A azotaina que recibe Sabrina-Keira resulta simplemente incongruente nun filme que de tan encorsetado, non respira. 

En fin, é verdade que a historia ten ritmo, mais tamén é certo que o que conta non me interesa o máis mínimo. Supoño que terá máis releváncia pra quen teña pretensións de psicólogo. Mais, malia miña ignoráncia no campo, quédome coa sensación de que as ideas non están completas, e que falta certo desenvolvemento do tema. Seméllame que a história está tratada a pinceladas, mais cunhas liñas que non converxen en ningún punto de fuga.

Polo demais, as personaxes non amosan química, e Keira... simplemente, sobra. O filme, en fin, comeza con ela (case) desencaixando a mandíbula. Oh deuses do Olimpo hollywoodiense, déanlle o Óscar xa! Á fin e ao cabo, ben que gostan no oeste norteamericano deste tipo de actuacións, de guapos ou guapas de hollywood que saen desmellorados en pantalla e representan, con certa coheréncia, unha personaxe real (no senso de que efectivamente existiu) xeralmente atormentada. De verdade alguén pensa que é boa actriz? Se a súa millor actuación foi en Quero ser coma Beckham!; cousa que tampouco era moi difícil.

A personaxe máis turbadora (e interesante) é a de Otto (Vincent Cassel), que non é máis ca unha personaxe secundária, reflexada no lenzo con trazos grosos, á que somentes se lle adican os minutos de metraxe mínimos pra resaltar a súa releváncia no conflito amoroso-moral de Jung.

Non hai, en conclusión, verdadeira violencia psicolóxica, nin se respira a carga ambiental agardada, polo que a perigosidade do método que pregoa o título quédase nun “quero e non podo”. Unha mágoa.

(almost) at heaven's doors

Na porta da igrexa, Dona María e Dona Carme conversan:

- Ai, os mosos cada ves veñen menos a misa. Xa non se ven rapases na ighlesia.

- Si, aghora sonche moi asépticos.

A natureza é unha forza igualitária

é polo tanto, o comunismo, un movemento natural?

Galiza seica é terra de pokemons

Deron as casualidades en levarme a comprobar como era a tradución do galego ao inglés a través dos servizos do google, e se este blogue podería ser comprensíbel prá xente que non entende o galego. Á fin e ao cabo, na anterior entrada falaba de Estónia, e creo que podería ser interesante que a xente dalá vira que tamén no outro cabo da Europa se fala deles, e que ademáis se fala en galego.
Unha curiosidade, por certo. O estónio e o galego foron incluídos o mesmo día (30 de xaneiro do 2009) entre os idiomas dispoñíbeis pra tradución no devandito tradutor automático.

Todos sabemos ben os grandes erros do tradutor de google, mais sempre achei que a idea era boa e que cun pouco de imaxinación, serve pra entender un pouco o contido xeral de moitos textos. Que non funciona ben, é claro, mais non sexamos parvos e non o tomemos ao pé da letra. Simplesmente, aproveitemos as (poucas e pequenas) vantaxes que nos ofrece.
Tamén son consciente de que o seu funcionamento se basea nun sistema de tradución automática estadística, mais cal foi a miña sorpresa cando vin que nun dos enunciados aparecía a palabra "pokemon". Non era posíbel. Que podía ser o que o tradutor traducía como "pokemon"? Non fora eu quen a escribira, dende logo. Tardei un pouco en comprender (non daba crédito, en verdade) que a palabra mal traducida era "Galiza". En fin, non sei se existe algún pokemon co mesmo nome ca estas terras do noroeste, mais a sorpresa foi, certamente, ben grande.

Claro que a miña seguinte dedución foi a de "estes de google... está mal porque escribín Galiza e entón o sistema curtocircuítase" (o que non quere dicir que me pareza ben, todo ao contrario). Así que escribín Galicia, pra comprobar se tamén había tradución. A resposta, eu xa evito comentar máis o asunto, atoparédela na imaxe que segue a continuación.

 

Señores de Google,

Galicia/Galiza, como nome propio desta bonita terra que é, non ten necesidade de tradución. Ademais, prégolles aclaren cal é a relación posíbel entre o noso país e os monstros animados xaponeses. Grazas.

Atentamente,

Un galo de corral.