A "paisaxe forestal" galega

Interesante reflexión de Manuel Rivas para ElPaís. Gosto especialmente da diferenza que estabelece entre melancolía e monotonía. Moi recomendábel.

Os intelectuais e a deconstrución 'total'.

Tralo 20N (II): coma sardiñas enlatadas.

Así pois, chegamos a Galiza. Por fin, xa cheira a verde, a fresco, aos caldos das avoas, ás ameixas da ría! Mais non! Algo fede en Pontevedra, e non, esta vez non é a celulosa, que o vento está do norte. Ah! É Telmo Martín![1]

En fin, non é cuestión de entrar agora en casos de (presunta) corrupción, nin tampouco vou falar xa do éxito desta dereita rancia galega que corroe o país coma se fora ferruxe.

Mais si que é certo que Galiza acolle, no eido sociopolítico, varios problemas. Un deles afecta ao BNG. I é grave. Podémolo denominar de mil maneiras, mais a desafección do pobo galego polo Bloque comeza a ser un feito.

Hai, ao meu parecer tres causas alleas ao BNG básicas. O poder dos média, os ataques dende o tecido conformado polos partidos e asociacións centralistas, imbuídas polo nacionalismo español (PP, UpyD e Galicia Bilingüe –son poucos, mais o ruído mediático ensordece a moita xente-), e ademais, a factura do goberno bipartito. Inclúo esta última entre causas “alleas” porque non é posíbel que nos atopemos, 3 anos despois, nesta conxuntura, sufrindo aínda as consecuencias de 4 anos de cogobernáncia onde o BNG era soamente o segundo de a bordo.

Mais a cuarta e a máis importante das causas é un problema que se produce no seo do próprio BNG. Estamos perante unha formación política débil, dividida, que tenta pescar no electorado daquí e dalá, e agora bota a caña e non hai peixe que pique e mañá bota as redes e resulta que están rotas. E non hai máis tecido porque os nacionalistas non reman todos na mesma dirección e as redes, rompen. O BNG bota a caña entre o electorado (vouno dicir sen miramentos) coma se fora pura pesca deportiva. Agora picas, agora quítoche o anzol, agora volves prá auga e xa voltarás picar. Somos sempre os mesmos, menos os que quedan polo camiño.

A xente do BNG é como as sardiñas perante os tiburóns. “Xa nos valemos soas”, dirían as sardiñas. E como son unha forza importante (porque é certo i é así como ten que ser) no panorama político (galego), desbotan/rexeitan outras forzas por seren marxinais, sen pensar que, á fin, haberá que mirarse no espello e ver que todos somos peixes e que todos purramos cara un mesmo lugar.

Non serei eu quen propoña solucións, pois hai opinións diversas de xente moito máis capacitada ca min pra falar do tema. Opinións críticas, opinións certas en moitos casos. Mais hei de concluír cunha idea firme: é preciso un cambio. É preciso mudarmos a actitude e a confrontación interna. É preciso tamén mudarmos de líder. Mais é absolutamente necesario retomar a esencia do BNG, baixar do Olimpo e facer país. Abaixo as elites! En pé o pobo! Galiza foi, é, e será grazas ao BNG.

---

[1] Dixen antes que non coñecía a realidade social valenciá? Pero se aquí temos o mesmo!

Tralo 20N (I): a alimentación do capital.

As eleccións deste pasado 20 de novembro deixaron un panorama desolador pra o futuro do Estado. Desolador pola vitória clara da dereita que nos deixa nunha situación de indefensión total perante o ataque dos mercados. Mais o panorama sociopolítico tamén é desolador de atendermos á actitude do pobo, que non deu resposta ás agresións e ao desmantelamento do Estado do Benestar que se vén perpetrando dende algunhas Comunidades Autónomas.

Este 20N non só se tumbou un goberno sen resposta social e unha xestión económica errática, senón que amosamos a nosa total dispoñibilidade pra sermos recortados, despelexados e esmagados antes de sermos pendurados a secar a carón da lareira familiar, pois está claro que os tempos non están pra precoces emancipacións xuvenís nin pra os xubilados gozar dunha seródia independencia.

Quizais a algúns non lles importe, quizais a dereita goste incluso da idea, pois qué mellor que unha família unida?

Non quero adentrarme aquí en temas de porcentaxes, nin de números concretos de votos, pois iso está rexistrado en calquera xornal e a min só me interesa tentar descubrir as causas de por qué temos un panorama tal.

Debo, por tanto, comezar a análise por Catalunya e a vitória da dereita nacionalista. Foi a primeira vez que o PSC-PSOE non conseguiu ser a primeira forza política da Comunidade nunhas eleccións xerais e só conseguiu manter a província de Barcelona. Girona, Tarragona, e Lleida foron para CiU. O curioso é que Catalunya é unha das comunidades máis afectadas polos recortes e o partido que a goberna é a mesma CiU. Mais unha explicación que pode dar sentido a todo isto é atendermos á existéncia dunha clase media-alta (sería obsoleto falar de clase burguesa, mais a idea segue a ser a mesma) que considera que o PSC non ofreceu respostas, que os outros partidos de esquerda non lles aseguran os priviléxios fiscais e que polo tanto vota a CiU poque garante, ademais, a diferenza catalanista.

Canto a Euskal Herria, Amaiur semella un sopro de aire fresco, un chute de sangue nova prás veas do Estado, mais estou seguro de que causa taquicardias en certos corpos non entrenados no verdadeiro exercício democrático. Mais o deporte (velaquí unha recomendación) da dialéctica é sempre bo, e ademais, canto máis o practiquen, mellor solucionarán ese problema de casposidade (perenne nalgúns casos). 

Amaiur é, dende logo, a demostración de que existe unha esquerda nacionalista forte, e de que hai futuro, pois hai apoio social. O proxecto da autodeterminación dos pobos pode ser posíbel.

Podería falar do resto do Estado, pois non é que non me importe. Mais recoñezo as miñas carencias no coñecemento da realidade social castelá.  Ou de Madrid. Ou de Valéncia, e así, un longo etcétera. Dende logo, debería haber unha explicación certa ante o crecemento do PP en comunidades tan afectadas polos recortes e medidas do mesmo calibre (así como pola corrupción), mais eu non son quen de atopala.

I will not let you restrict...!

In nomine...

animado por las masas, Rajoy ofrece un brindis cara al sol: "¡va por ti, Caudillo!". se oyen vítores de arriba España. un clamor popular empieza a recorrer la patria, de este a oeste y de norte a sur. el pueblo, enfervorecido, estalla de júbilo. la tierra tiembla. ya no corre el aire. algo está ocurriendo en el Valle. algo se remueve en el suelo. 

¡atención!

¡sí! ¡es él!

señores, Franco... ha vuelto.

(in nomine Patris, et Filii, et Spiritūs Sancti)

Quen matou a Natalie Wood?

Extra! Extra! Reábrese o caso da morte de Natalie Wood!

Natalie Wood foi un dos meus primeiros “amores” cinematográficos. Aínda me recordo (debía de ter uns 14 ou 15 anos) na aula de música véndoa cantar (que grande desilusión cando me enteirei de que a voz non era súa!) en West Side Story.

Mais a nova de hoxe de que se reabría o caso da súa morte chamoume especialmente a atención porque a historia foi ben curiosa.

Relatada brevemente, o suceso debeu ter sido así:

Unha noite de decembro de 1981, a actriz, tras unha noite de cea/festa nunha illa na que pasaba a fin de semana, volve co seu marido ao barco (The Splendor) que fondeaba alí perto. Xunto a eles está o actor  Christopher Walken e no iate está tamén o Capitán.

Walken é amigo da parella e ademais estaba a rodar por aquel tempo unha película con Natalie Wood. Por outro lado, ao marido dela, Robert Wagner, coñécenselle episodios de celos e no 2010, na publicación da súa biografía declarou que efectivamente non se fíaba do tal Walken. En palabras do actor, Wood éralle “emocionalmente infiel”.

Así pois, durante a cea con outros amigos no restaurante, Walken e Wagner rifan acaloradamente, mais segundo as versións doutros presentes, a actriz non foi o motivo. A pelexa remata, continúa a festa, mais de volta no barco (10.30pm) a discusión comeza outra vez. Wagner moi enfadado, chega incluso a romper unha botella diante da súa muller e, obviamente, de Walken.

Ata aquí todos dacordo, mais logo comezan as versións.

Unha das teorías é que Wood, farta de tanta discusión, decidiu ir dar un paseo (bébeda como estaba e téndolle fobia á auga como lle tiña) no bote salvavidas. Pero ao saltar ao bote, caeu mal, rebotou, deu contra o barco e ao golpearse quedou insconciente. Afogada, as correntes levaron o corpo até os acantilados da illa.

Acorde con isto, o marido afirmaba en 1981 que discutiu tamén con Wood a mesma noite dos feitos. Trala rifa, ela quedou no cuarto poñendo as cousas en orde i el foi a onda Walken  para pedirlle desculpas. Ao voltar ao camarote, dáse de conta que Wood xa non está,  e logo en cuberta, que tamén falta o bote salvavidas. Wagner considera que saíu a airearse un pouco e así llo transmite ao capitán. Ás 1:30am Wagner da un aviso por radio acerca da desaparición da súa dona.

O corpo foi atopado ás 8am do día seguinte, a unha milla de distancia. Ía vestida cun camisón e con calcetíns.

A versión do Capitán, nembargantes, difire das afirmacións do Sr. Wagner. Segundo aquel, a discusión retornou do camarote á cuberta. Trala discusión, Wagner informoulle de que Wood desaparecera e foi entón cando se decataron de que o bote salvavidas tampouco estaba. Wagner, a pesar de todo, impediu que o Capitán dera aviso da desaparición.

Porén, a última teoría oficial, e tamén acorde coas últimas declaracións do actor afirma que Natalie Wood viu que o bote estaba solto e ao tentar amarralo, caeu á auga. Ao caer, golpeou co barco, ficando inconsciente, e afogou.

Mais por se fora pouco, a versión do gardacostas de Los Ángeles tamén difire. Segundo consta nalgunhas versións, Wagner agardou até as 5am (e non 1:30am) pra dar o aviso da desaparción da súa muller. Ao ser preguntado polo motivo da demora, o Sr. Wagner respondeu que cría que estaba de festa noutro barco.

En calquera caso, as versións dos implicados apenas contaron na investigación do caso.